RdN studio tarafından tasarlanan United We Stand; Valtellina’nın tarihi dokusunda yıllarca terk edilmiş bir yapıyı yıkmadan tamamlayan, demir strüktürü ve doğal karaçam latalarıyla kaplı yeni bir hacimle eskiyi ve yeniyi tek bir organizma olarak bir araya getiriyor.

United We Stand, Aşağı Valtellina’nın yalın yapılardan oluşan tarihi dokusuna ait bir yapı. Bölgenin mimarisi, ihtiyaçtan doğan, az sayıda malzemeyle inşa edilen ve zaman içinde kimliğini yitirmeden dönüşen yapılardan oluşuyor: taş duvarlar, sıvalı yüzeyler, düzensiz açıklıklar. Gösterişli hiçbir öğe barındırmayan, yalnızca kuşaklar boyunca ayakta kalan yapıların sessiz özgünlüğünü taşıyan bir aile bu.

Regoledo di Cosio Valtellino’nun tarihi merkezinde yer alan yapı, uzun yıllar boyunca sessiz ve kullanılmadan kaldı. Strüktürel, mekansal ve tesisata dair eksiklikler kullanılabilirliğini yitirmesine yol açmış, ancak yapının yerle kurduğu güçlü bağ bozulmadan sürmüş; yıpranmış ve oturulamaz hale gelmiş olsa da kendine özgü çekiciliğini korumuş. Yeniden işlevlendirme ve mimari aşı projesi de tam bu eksikliklerden doğuyor.

Müdahale, mevcut yapının yerini almıyor; onu tamamlıyor. Tarihi yapının yanına eklenen yeni bir hacim, onun eksik kalan işlevlerini üstleniyor: katlar arası düşey dolaşım, strüktürel destek ve tesisat donanımı. Eski ile yeni açıkça ayırt edilebilir kalırken tek bir organizma gibi davranıyor. Bu ayrım malzemeyle de ilan ediliyor: özgün yapı kendi özgün dokusunu korurken, ek hacim beton bir kaide üzerinde yükselen ve yatay karaçam latalarıyla kaplanan bir demir strüktür olarak kendini belli ediyor. İç mekanları koruyan, gün ışığını süzen ve koruduğu şeyi kısmen görünür bırakan hafif bir kabuk bu.

Cepheler iki farklı karakter anlatıyor. Kuzeye bakan yeni hacim daha kompakt ve içine kapanık görünerek yapıyı korur gibi duruyor; güneye doğru ise peyzaja açılıyor ve ana yaşam mekanlarını güneşe, Orobie Alpleri’ne ve gündelik yaşamın bir parçasına dönüşen San Domenico Kilisesi’ne yönlendiriyor. Yeni çatı bu diyaloğu tamamlıyor: bağımsız bir öğe ya da bir kopuş işareti olmak yerine, iki yapıyı tek bir mimari figürde yeniden birleştiren ve mevcut yapı ile çağdaş aşı arasında süreklilik kuran ölçülü bir jest olarak çalışıyor. Eski ve yeni ayrı kalıyor, ama karşılıklı ilişkilerinde tamamlanıyor; hiçbiri diğerine baskın gelmiyor ve ikisi birlikte, belleğinden vazgeçmeden geleceğe bakabilen bir mimari kuruyor.