Reha Günay, “Mimar Sinan” kitabının önsözünde Mimar Sinan’ın mimarlığını “Mimar Sinan eserlerini bir mimarlık yarışmasına katılırcasına yeniliklerle dolu olarak geliştirmiş ve topoğrafyanın en uygun yerlerine yerleştirerek kent silüetine büyük katkılarda bulunmuştur.” sözleriyle tanımlar. Bu durum, mekan üretme eyleminin kuşkusuz en özgür alanını oluşturan; yeni bir söz söyleme, söylem ve yeni fikirler üretme, kenti okuma ve anlama gibi yarışma pratiğinin olmazsa olmazlarını Mimar Sinan mimarlığı üzerinden okumak anlamına geliyor.

Sergide yer alan çalışmalar Mimar Sinan’ın mekan üretme pratiğinin ve yarattığı mekansal hissin bir nevi dışavurumu olarak karşımıza çıkıyor. Bu bazen bir yapının kentteki konumlanmasına, bazen silüete etkisinde, bazen bir detayda, bazen topoğrafyada, bazen yarattığı atmosferde ve histe, bazen ışığın gücünde, bazen de yarattığı yeni açılımlarla kendisini var ediyor. Bu noktada eskizler ve resimler var olanın yeni yorumlarını temsil ederken karikatürler günümüze dair çelişkileri anlatıyor. Mimar Sinan sergisi; çizgi, renk ve ifadenin farklı ölçeklerinde bir buluşma sunuyor.