Hazırlayan: Gülce Halıcı, Mimar

Günümüz dünyasında öğrenme, artık belirli mekanlara, sabit programlara ve hiyerarşik eğitim modellerine bağlı bir süreç olmaktan çıkıyor. Bilgi yalnızca aktarılması gereken değil keşfedilen, deneyimlenen ve paylaşılan bir süreç olarak ele alınıyor; sınıfların dışına taşan, bedenle, duyularla ve deneyimle kurulan çok katmanlı bir etkileşim alanına dönüşüyor. Bu dönüşüm, eğitim mekanlarını yeniden düşünmeyi zorunlu kılıyor. Mimarlık, öğrenmeyi barındıran kabuk olmaktan çıkarak, öğrenmenin parçası haline geliyor. Eğitim yapıları artık önceden tanımlanmış kullanım senaryolarına göre değil, farklı öğrenme biçimlerine uyum sağlayabilen açık sistemler olarak ele alınıyor. Dolaşım alanları, eşikler, avlular ve ara mekanlar öğrenmenin bir uzantısına dönüşürken oyun, gözlem, karşılaşma ve deneyim, mekanın tamamına yayılıyor. Böylece öğrenme, yalnızca sınıflarda gerçekleşen kesintili bir eylem olmaktan çıkarak yapının tamamında süreklilik kazanan bir deneyime dönüşüyor.

Işık, malzeme, ölçek, akustik ve mekansal geçirgenlik; öğrenmenin yalnızca bilişsel değil, duygusal ve sosyal boyutlarını da destekleyecek şekilde yeniden yorumlanıyor. Sessiz ve odaklanmaya imkan tanıyan alanlarla, kolektif üretimi, keşfi ve etkileşimi teşvik eden esnek mekanlar yan yana var olabiliyor. Mimarlık burada pasif bir arka plan değil; öğrenmeyi yönlendiren, hızlandıran ya da yavaşlatan, farklı bireylerin kendilerini güvende ve değerli hissetmelerini sağlayan aktif bir bileşen haline geliyor, farklı ihtiyaçlara ve pedagojik yaklaşımlara alan açan bir çeşitlilik sunuyor. Bu çerçevede eğitim mekanları, kapsayıcılığı yalnızca fiziksel erişilebilirlik üzerinden değil, duygusal ve bilişsel konfor üzerinden de ele alıyor. Öğrenmeyi tek tip modellerle sınırlamak yerine farklılıkları barındıran, dönüşüme açık ve zamana uyum sağlayabilen mekanlar üretmek, mimarlığın eğitimle kurduğu ilişkiyi daha esnek, daha insani ve daha ilham verici bir zemine taşıyor.

Değişen öğrenme biçimleri ve toplumsal dinamikler çağında, mimarlığın öğretici ve sınır koyan bir otorite olmaktan çıkarak öğrenmeye eşlik eden, onu destekleyen ve yeniden tanımlayan aktif bir arayüz haline geldiği; erken çocukluk mekanlarından kırsal okullara, gıda temelli öğrenme merkezlerinden yeniden işlevlendirilmiş eğitim alanlarına uzanan; duyular, zaman ve kullanıcı deneyimiyle şekillenen nitelikli eğitim mekanlarını bir araya getirdik.