Kitap, Ali Artun’un mimarlık disiplininin felsefi, tarihsel ve estetik boyutlarını odağa alan eleştirel inceleme ve makalelerinden oluşan bütünlüklü bir derlemeyi sunuyor. Kuram ve eleştirinin her alanda gerileyerek bilginin öz içeriklerinden koptuğu ve 1980’lerden bu yana her iki alanın da sonlandığına dair tartışmaların sürdüğü günümüzde; mimarlığın giderek piyasanın bilgi rejimiyle bütünleşip bir yönetim ve işletme disiplinine dönüşmesi, ardından da hızla yapay zekâ algoritmalarının denetimine girmesi kuramsal düşüncenin sürdürülmesini tarihsel olarak zorunlu kılıyor. Mimarlık, araçsal akıl ve piyasa koşulları tarafından kuşatıldığından, eleştirel söylemi canlı tutmak açısından hayati bir zemin tutuyor. Dolayısıyla Ali Artun, ilk metin olan “Mimarlığı Okumak”tan başlayarak dil, kozmos ve avangard sanat ilişkilerini irdelemeye koyuluyor ve “Tamamıyla algoritmalara ve piyasa rejimlerine teslim olmadan önce, mimarlığın kozmik cevherini, dilsel kökenlerini ve avangard mirasını eleştirel araçlarla yeniden nasıl okuyabiliriz?” diye soruyor.