Ottaviani Associati tarafından tasarlanan Houses Porta Labicana; farklı yüksekliklerdeki üç kütleye bölünen geçirgen kurgusu, çelikten dokunan dolaşım omurgası ve yapıyı taçlandıran fotovoltaik saçağıyla Roma’da yıkıp yeniden yapmayı kentsel yenilenmenin bir aracına dönüştürüyor.

Houses Porta Labicana, bir yıkıp yeniden yapma müdahalesi olarak kurgulanıyor ve kentsel yenilenme temasını; doluluk ile boşluk, yapılı çevre ile kolektif alan arasındaki ilişkiyi yeniden tanımlayan birleşik, eklemli ve geçirgen bir mimari organizma üzerinden yorumluyor. Farklı yüksekliklerdeki üç yapı kütlesinden oluşan proje, kompakt bir kütle yerine bütünün denetimli biçimde parçalanmasını seçen bir kompozisyon mantığına dayanıyor. Bu yaklaşım, sürekli ve monolitik cephelerden kaçınarak bir açıklıklar, perspektifler ve mekansal derinlikler dizisi kuruyor; bütünün algısını hafifletirken görsel ve işlevsel geçirgenliğini artırıyor.

Projenin tabanında, tümüyle geçirgen bir zemin kat, korunaklı ve içinden geçilebilen bir kentsel avlu olarak kurgulanıyor. Kolektif işlevleri ve peyzaj alanlarını barındıran bu sürekli açık mekan, kent ile konut çevresi arasında etkin bir eşik olarak çalışıyor. Projenin kimliği; ortak merdiven, erişim galerileri, asansör ve fotovoltaik saçağın birer aksesuar değil, mimari dilin yapısal çatısını oluşturduğu bütünleşik bir sistemle tanımlanıyor. Merkeze yerleştirilen merdiven mekansal ve toplumsal bir mafsal gibi davranıyor: yalnızca düşey bir bağlantı değil, kimi noktalarda genişletilerek etkileşimi ve toplumsal alışverişi teşvik eden bir hareket ve duraklama yeri. Ondan uzanan erişim galerileri üst katlara ulaşımı sağlıyor ve sürekli, asılı güzergahlardan bir ağ kuruyor. Tüm dolaşım sistemi, hareketin mekansal bir deneyime ve karşılaşma fırsatına dönüştüğü gerçek bir “yaşayan altyapı” olarak ele alınıyor; asansör ve fotovoltaik saçak da aynı yapım gramerine katılarak teknolojik niteliklerini gizlemeden, açık bir mimari rolle ifade ediyor.

Yapıyı taçlandıran öğe olarak kurgulanan fotovoltaik saçak, sistemin simgesel ve işlevsel doruğunu oluşturuyor. Çelik konstrüksiyonla üretilen ve camlı fotovoltaik modülleri bütünleştiren saçak, hem enerji üreten hem de mimari bir aygıta dönüşüyor; kompleksin üst profilini tanımlayarak bütünü tamamlıyor ve bütüncül bir mimari kimliğe katkıda bulunuyor. Dolaşım sisteminin tüm öğelerine yayılan çelik kullanımı sürekli bir mimari dil kuruyor; merdivenler, erişim galerileri ve yapı kütlelerinin iç yüzeyleri boyunca devam eden türdeş bir renk şeması bunu pekiştiriyor. Bu yaklaşım, hizmet eden strüktür ile yapı kütleleri arasındaki ayrımı vurgularken genel algısal bütünlüğü bozmuyor.

Üç kütlenin cepheleri; sakin, dokunsal ve aynı zamanda aydınlık bir yüzey oluşturma kapasitesi nedeniyle seçilen beyaz tuğla kaplamayla karakterize ediliyor. Cephelerin türdeş işlenişi, açıklıkların derinliğini ve kütlede birer oyuk gibi beliren loggiaların tasarımını öne çıkararak sağlamlık ile hafiflik arasında özenle ayarlanmış bir denge kuruyor. Farklı boyut ve kurgulardaki konut birimlerinin tümü, yaşam alanlarına doğrudan bağlanan özel dış mekanlara sahip; bunlar, iç mekanı dışarıya taşıyan ve iç-dış ilişkisini güçlendiren yaşanabilir loggialar olarak tasarlanıyor. Sonuçta yapı, durağan bir nesne değil; altyapının, konutun ve kolektif alanın tek bir mimari figürde birleştiği karmaşık, geçirgen ve ilişkisel bir organizma olarak ortaya çıkıyor ve kentsel ölçeği, teknik yeniliği ve yaşam kalitesini bir araya getiren bir mimari öneriyor.