Shin Aoki and Partners, Nerima’daki Green House’da arsanın doğal yeşil koridoruyla kurduğu diyalog, geri çekilmiş teras ve ön bahçesi ile bakır hinoki cephe çözümü üzerinden, kentsel peyzajla içsel yaşamı birleştiren yalın bir konut mekanı oluşturuyor.

Green House, Tokyo’nun Nerima semtinde, mahalle sakinlerinin çiçek ve meyve ağaçları yetiştirdiği yemyeşil bir yaya yeşil koridoru üzerinde konumlanan kompakt bir konut projesi. Yapı, çevresindeki lineer çevreye yalnızca cephe veren bir hacim olmaktan çıkıp, mekansal bir sahne yaratacak şekilde tasarlanmış; bu sahne etkileşime davet ederken zaman içinde yerel ekosistemin bir parçası haline geliyor.

Sokak kenarındaki bitişik evlerin oluşturduğu süreklilikten farklı olarak yapı bilinçli biçimde geri çekilmiş; bu mimari hamle, kullanıcılar için teras ve küçük bir ön bahçe yaratmış. Teras gündelik tamirat ve küçük ölçekli etkinlikler için tasarlanmış, bahçe ise sakinlerin günlük rutinleri içinde bitkilerle ilgilenmesine olanak verecek ölçekte planlanmış. Bu dış mekanlar zaman içinde yeşil koridorun uzantısı olarak gelişerek mahallenin ortak peyzajına katkı sunmayı amaçlıyor. Girişte, geleneksel Japon çivileriyle sabitlenmiş bambu çiçek vazosu, mevsimsel çiçeklerin sokağa sunulmasını sağlayan bir mimari jest olarak yer alıyor.

Cephe, çevredeki ağaçların eğrisel formları ve düşey ritmiyle uyumlu olarak düz ve kıvrımlı yüzeylerin birleşimiyle ele alınmış. Zaman içinde karakter kazanan bakır ve Japon selvisi (hinoki) gibi malzemeler seçilmiş. Bakır paneller geleneksel ichimonji-buki düzeninde uygulanmış, hinoki ise değişen yönlerde düşey kaplama olarak kullanılmış. Paslanmaz çelikten eğrisel çatı formu tüm kütleyi birleştiriyor. Bu malzeme kullanımı, baskın tek bir ifade yerine, dışa doğru açılan; belirsizlik, değişim ve hayal gücünü davet eden bir mimari yüzey oluşturmayı amaçlıyor.

Sadece 49 m²’lik arsa alanına sahip olmasına karşın, yasal 12 metre yol genişliği, yapıda dikeyde zengin bir hacim elde edilmesine olanak tanıyor. İç mekan, üst üste binen döşeme plakaları ve iç içe geçmiş nişlerin oluşturduğu düşey bir “tek oda” olarak düşünülmüş; bu, kesintisiz ve üç boyutlu bir yaşam deneyimi üretiyor.

Birinci katta, dışa dönük heykelsi cephe iç mekanda yuvarlak bir ahşap sütun olarak devam ettirilmiş ve bu sütunun çevresine özel bir masa yerleştirilmiş. Yemek alanı, kuzeye bakan üst pencereden gelen yumuşak gün ışığı ile aydınlanarak sakin bir ortak mekan oluşturuyor. Banyo ve tuvalet gibi işlevler, ikinci katta toplanmış, plan şeması tuvaletin çevresinde kurgulanan dairesel akışla esnek kullanım ve gelecekte farklı işlevlere uyarlanabilirlik sağlıyor.

Güney cephesindeki kule benzeri düşey boşluk, çıtalı döşemeler üzerinden gün ışığını tüm seviyelere taşıyor. Farklı yüksekliklerde ve yönlerdeki açıklıklardan içeri giren ışık, beyaz yüzeylerde yansıyarak mevsim, gün saati ve hava koşullarına göre sürekli değişen bir atmosferik etki üretiyor. Bu dinamik ışık karakteri, küçük hacimde bile ferah ve zengin bir iç mekan deneyimi sunuyor.