LUO studio tarafından tasarlanan Huizhou Yerel Tarihi Köprüler Mikro Müzesi, Shisanba Köprüsü’nün yanındaki bambu koruluğunda, Huizhou’nun yerel köprü yapım geleneklerini araştıran bir sergi mekanı ile ziyaretçilere yönelik kafe, dinlenme ve ıslak hacim alanlarını bir araya getirerek geleneksel köprülerin yapısal mantığını çağdaş bir mimari dile taşıyor.

LUO studio tarafından tasarlanan Huizhou Yerel Tarihi Köprüler Mikro Müzesi, Guangdong eyaletinin Huizhou kentindeki Shisanba Köprüsü’nün yanında yer alan bir bambu koruluğunda konumlanıyor. Proje, “Nankunshan-Luofushan Rim Pioneer Zone (Huizhou) Architectural Art Project” kapsamında, Su Dongpo’nun “Yaşamın On Altı Keyfi” temasından hareketle geliştirilmiş. İlk saha ziyaretlerinde Shisanba Köprüsü’nün on üç taş ayağının nehir boyunca ritmik biçimde sıralandığı, ayaklar arasına ise geçmeli bir sistemle üçer mavi taş levhanın yerleştirildiği görülmüş. Bu gözlemler, tasarım ekibini bölgedeki geleneksel köprü yapım tekniklerini araştırmaya yöneltmiş.

Arşiv araştırmaları ve saha çalışmaları sonucunda Huizhou’da iki temel yerel köprü tipi belirlenmiş: baqiao ve gaoqiao. Shisanba Köprüsü’nün de dahil olduğu baqiao, nehir ile kıyı arasındaki kot farkının az olduğu yerlerde kullanılan, yukarı akış yönündeki ayakları sivri ve iğ biçiminde olan bir köprü tipini ifade ediyor. Yerel olarak “kaz göğsü köprüleri” olarak da anılan bu yapılarda taş levhaların açıklıkları, nehrin genişliğine bağlı olarak ayak sayısının değiştirilmesiyle uyarlanıyor. Gaoqiao ise kıyıların su seviyesinden belirgin biçimde yükseldiği ve nehir yatağının dar olduğu alanlarda görülüyor. “Tabure ayaklı köprü” olarak adlandırılan bu tipte, uzun ve ince taş dikmeler dışa ve aşağıya doğru açılarak yapının dengesi ve taşıyıcılığı güçlendiriliyor. Araştırma sırasında Hakka surlu yerleşimlerinde görülen su kabağı biçimli, yarım daire ve üçgen açıklıklar ile taş işçiliğindeki geçme detayları da yerel yapı geleneğinin izleri olarak kaydedilmiş.

Bu araştırmalar doğrultusunda proje, zaman içinde kullanımdan düşen yerel tarihi köprülerin yeniden görünür kılınmasını amaçlayan bir mikro müze olarak kurgulanmış. Müze, sergi alanlarının yanı sıra kafe, tuvaletler, lavabolar ve iç ve dış oturma alanlarından oluşuyor. Guangdonglu baskı sanatçısı Liu Qingyuan da saha araştırmalarında belgelenen taş köprüleri konu alan ve “Bridges of the Countryside” başlığını taşıyan bir sanat çalışması dizisi üretmiş. Böylece mimari, anlatının taşıyıcısı; sanat ise yerel köprülerin hikayesini aktaran bir araç olarak ele alınmış.

Mimari kütle, baqiao tipinin yapısal mantığından hareketle tasarlanmış. Köprünün taş ayakları ile levhaları arasındaki geçmeli ilişkiden esinlenilerek, köprünün ayağını temsil eden iğ biçimli beton bir kütle oluşturulmuş ve bu kütlenin içinden köprü döşemesini simgeleyen ahşap çerçeveli bir geçiş geçirilmiş. Geçişin sonunda yer alan oturma alanı, yakındaki Shisanba Köprüsü’nü geniş bir açıyla izlemeye imkan veriyor. İki katlı beton kütlenin alt katında tuvaletler, lavabolar, giriş ve sergi alanının bir bölümü; üst katında ise ana galeri ve kafe bulunuyor. Kafeden yükseltilmiş açık hava yürüyüş yoluna doğrudan geçiş sağlanıyor.

Yükseltilmiş yürüyüş yolu ise gaoqiao tipinin yapım mantığını yeniden yorumluyor. Yerinde dökülmüş betonarme olarak inşa edilen sistemdeki kolon ve kirişler, geleneksel köprü tipindeki geçme ilişkisini yeniden kuruyor. Taşıyıcı kesit, yapısal dengeyi ve mekanik performansı destekleyen ince bir ikizkenar yamuk biçiminde tasarlanmış. Bambu koruluğunun içinden geçen yürüyüş yolunda ahşap döşeme tahtaları arasında özellikle geniş aralıklar bırakılmış; bu aralıklar hem yerel köprülerdeki taş levhalar arasındaki boşluklara gönderme yapıyor hem de ışık, gölge ve görüş çizgileri arasında değişken bir ilişki oluşturuyor.

Beton duvarlardaki farklı geometrik açıklıklar, bölgedeki Hakka yerleşimlerinin duvarlarında görülen su kabağı biçimli, yarım daire ve üçgen açıklıklardan esinlenmiş. Saha çalışması sırasında terk edilmiş bir evden alınan su kabağı biçimli taş blok da zemin kattaki galeride sergilenmiş. Yükseltilmiş yürüyüş yolunun betonarme kolon ve kirişlerinde kullanılan çelik kalıplar, yapım sonrasında dış mekan drenaj kanallarına dönüştürülmüş; lavabolardan gelen suyun kademeli biçimde akmasını sağlayacak şekilde yeniden kullanılmış. Fazladan kalan iki yerinde dökülmüş beton kiriş ise kıyıya yerleştirilerek uzun bir oturma elemanına dönüştürülmüş. Peyzaj ve uygulama sürecinde mevcut bambu koruluğunun mümkün olduğunca korunmasına çalışılmış ve bu yaklaşım, “Yağmur çiserken pencere kenarındaki bambu” imgesiyle ilişkilendirilen “Dongpo’s Delights” küratöryel çerçevesiyle birlikte ele alınmış.

Proje, hızlı kentleşme sürecinde giderek geri plana itilen kırsal yerleşimlerin ve bu yerleşimlerde birikmiş zanaat bilgisinin yeniden görünür kılınmasına odaklanmış. Mikro müze aracılığıyla yerel köprülerin belgelenmesi ve yeniden yorumlanması hedeflenmiş; ziyaretçilerin hareket ve duraklama anları üzerinden mekanla ve onun geçmişiyle ilişki kurabileceği bir deneyim oluşturulmuş.