Pritzker Ödülü’nün 2026 yılı kazananı Smiljan Radić’in mimarlığı, ölçek olarak mütevazı fakat düşünsel olarak güçlü yapılarıyla çağdaş mimarlık tartışmalarına özgün bir katkı sunuyor. Smiljan Radić Clarke 1965 yılında Şili’nin Santiago kentinde doğdu. Mimarlık eğitimini 1989 yılında Pontificia Universidad Católica de Chile Mimarlık Fakültesi’nde tamamladı. Daha sonra 1990–1992 yılları arasında İtalya’daki IUAV Venedik Mimarlık Enstitüsü’nde estetik ve mimarlık üzerine çalışmalar yaptı.

Eğitiminin ardından yaklaşık üç yıl boyunca seyahat ederek farklı kültürleri ve mimari gelenekleri gözlemledi. Bu deneyimlerin ardından 1995 yılında Santiago’da kendi mimarlık ofisini kurdu. Radić kariyerinin erken döneminde dikkat çekti ve 2001 yılında Şili Mimarlar Odası tarafından “35 yaş altı en iyi mimar” seçildi. 2009 yılında ise American Institute of Architects tarafından onursal üyelikle ödüllendirildi. Çalışmaları; konut, kamusal yapı, sergi ve enstalasyon projelerini kapsayan geniş bir yelpazeye sahip. Mimarlığı çoğu zaman doğa, tarih ve yerel kültürle ilişkilendirilen deneysel bir yaklaşım sergiliyor.

---

Şili’nin Vilches ormanları arasında konumlanan House for the Poem of the Right Angle, Le Corbusier’nin The Poem of the Right Angle serisinden ilham alan bir mimari deneyim sunarken siyah beton duvarların oluşturduğu keskin geometriler, beklenmedik açılarda yükselen dev çatı pencereleriyle dramatik bir ışık oyunu yaratıyor.

Şili kıyılarında kullanılan geleneksel kömür ocaklarından ilham alan La Casa del Carbonero, yerel üretim kültürünü mimariye dönüştüren özgün bir yapı. Toprağa açılan geniş bir çukurun içine yerleştirilen dikenli odun yığınlarının kil ve samanla kapatılmasıyla oluşan geleneksel kömür fırınlarının kubbe formu, projede adeta yeniden “yer altından çıkarılarak” mimari bir mekana dönüşüyor.

2014 Serpentine Pavilyonu, Londra’daki Hyde Park içinde büyük taş bloklar üzerine oturan ince, yarı saydam cam elyaf kabuğuyla, Oscar Wilde’ın The Selfish Giant öyküsünden esinlenen papier-mâché bir modelin mimari ölçekte yeniden yorumlanması olarak, hem ilkel hem de fütüristik bir pavyon deneyimi sunuyor.

Şili’nin sismik coğrafyasında brütal bir beton kütle yerine hafiflik doktrinini savunan Teatro Regional del Biobío; PTFE membran kaplı yarı geçirgen kabuğuyla gün ışığında masif bir heykel, gece ise kentsel bir fener etkisi yaratarak, kurumsal mimariyi geçici bir sirk çadırının efemer estetiği ve ileri mühendislik çözümleriyle yeniden tanımlıyor.

Şili’nin San Pedro de la Paz kentindeki Barrio Cívico Boca Sur, itfaiye istasyonu, kütüphane, çok amaçlı salonlar, küçük ticari birimler ve spor alanlarını aynı blok içinde bir araya getirerek kamusal yaşamı canlandırmayı amaçlayan ve mahalle ile kurulan diyalog üzerinden şekillenen güçlü bir toplumsal ve kentsel odak noktası oluşturan kamusal bir kompleks olarak öne çıkıyor.